«Θετικό το διεθνές πρόσημο για τον Λουκά Παπαδήμο».

Των Γιάννη Μπουρνου και Χάρης Τριανταφυλλίδου
Μια προσεκτική ματιά στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και τις ανακοινώσεις των κομμάτων αρκεί για να καταρριφθεί ο μύθος του καταξιωμένου στην Ευρώπη νέου πρωθυπουργού

Στη διεθνή αναγνώριση που απολαμβάνει ο Λουκάς Παπαδήμος, αλλά και στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας στέκονται τα ξένα ΜΜΕ.

ΑΝΤ1 online, 10.11.2001

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία.

Οι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν δεν θέλουν να βλέπουν να σκοτώνονται άνθρωποι όταν κατεβαίνουν στο δρόμο.

Της Έλσας Παπαγεωργίου

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ετοιμάζεται να αλλάξει, κι αυτοί ακόμα συζητούν για το αν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι «Φωτόπουλοι».

Προς αρθρογράφους σαν τους Μανδραβέληδες, Παπαχελάδες, Πρετεντέρηδες, αρθρογράφους σε μεγάλες εφημερίδες και πολλούς άλλους επίδοξους επιγόνους μικρότερης εμβέλειας αλλά ίδιας αποφασιστικότητας

Του Άρη Λέονα
Λοιπόν, επειδή τα πράγματα πάνε πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι πολλοί «σχολιαστές» και «αρθογράφοι» νομίζουν, επειδή  η πολιτική και οικονομική σφαίρα της Ευρώπης (για να μην ξεκινήσουμε από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την κρίση) αλλάζει με εκπληκτικούς ρυθμούς και επειδή πολύς κόσμος και εγώ προσωπικά βαρέθηκα να ακούω για το αν και πόσο φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα ή «οι Φωτόπουλοι» να πούμε κάποια πράγματα χωρίς να ψάχνουμε να βρούμε αιτίες και λύσεις για την κρίση σε νεφελίμ και «ελ»:

Τελευταία αυλαία: η Άγγελα Μέρκελ, ο Ηρακλής Πουαρό και η Ελεγχόμενη Χρεοκοπία.

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Άγκαθα Κρίστι έγραψε την τελευταία υπόθεση του ιδιοσυγκρασιακού Βέλγου ντέτεκτιβ Ηρακλή Πουαρό (Curtain: Poirot’s Last Case). Το χειρόγραφο έμεινε κρυμμένο για πάνω από τριάντα χρόνια, για να βγει τελικά στη δημοσιότητα το 1975. Πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο της Κρίστι που εκδόθηκε με την ίδια εν ζωή. 

Ανάμεσα στο χρυσό και στα χώματα.

Του Αλέξανδρου Ζαχιώτη

Ας μη γελιόμαστε. Οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί σέβονται το Πανεπιστήμιο. Και σπεύδουν να το αγκαλιάσουν μόλις τους δοθεί η ευκαιρία. Γι΄ αυτούς το πανεπιστήμιο είναι μια φλέβα χρυσού που κανένας προηγουμένως δεν είχε ανακαλύψει, δεν είχε σκεφτεί ή δεν είχε τολμήσει να χρησιμοποιήσει ως τέτοια.

Το κοινό οδοιπορικό ΠΑΣΟΚ – ΛΑ.Ο.Σ.

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Στις αρχές της φετινής χρονιάς, όταν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωνε ότι «η διαφύλαξη της εθνικής, θρησκευτικής και κοινωνικής συνοχής είναι πατριωτικά καθήκοντα» που υπαγορεύουν την ανέγερση τείχους κατά των μεταναστών στον Έβρο,

Τέσσερις απλές σκέψεις για τον αυταρχισμό.

Tης Ντίνας Τζουβάλα

Απλή σκέψη 1η:  Την προηγούμενη Τετάρτη, το ΠΑΣΟΚ είχε σαφώς ειλημμένη απόφαση να διαλύσει τη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος και να απομακρύνει δια παντός από εκεί τους Αγανακτισμένους - ακόμα και αν αυτό συνεπαγόταν διεξαγωγή χημικού πολέμου και ξύλο στο ψαχνό.

Ούτε αξιοπρέπεια, ούτε ευθύνη. Θράσος

Toυ Κώστα Μερκουράκη

Στις αρχές ήταν τα διλήμματα. Τοποθετούσαν επιθετικά διλλήματα στους πολίτες επιμελώς, για να αποσπάσουν με εκβιαστικό τρόπο τη συναίνεση. Δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια αποφάσισαν να πάρουν το πράγμα επάνω τους, μιλώντας για αξιοπρέπεια. Ο Μισέλ Μονταίν, Γάλλος σκεπτικιστής, έγραψε για τη λέξη αξιοπρέπεια: «Είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει». 

Σημείο τομής

Του Χρήστου Σίμου
Μετά την 48ωρη απεργία της 28ης και της 29ης Ιούνη τίποτε δεν θα ‘ναι πια ίδιο. Οι δύο αυτές μέρες συμπύκνωσαν με μοναδικό τρόπο όλες τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις – ορατές και λιγότερο ορατές – της ελληνικής κοινωνίας. Παλιοί κοινωνικοί δεσμοί έσπασαν, νέοι δημιουργήθηκαν , ενώ οι εκκρεμότητες είναι χιλιάδες. 

Η κοινωνία εφευρίσκει την νέα της αλφαβήτα

Αν μη τι άλλο, ακόμα και οι παραφωνίες επιτρέπονται σε αυτή την προσπάθεια να βρούμε την καινούρια μας γλώσσα, αρκεί τα λάθη να είναι δικά μας, ολοκληρωτικά δικά μας, και όχι άλλων
Του Στέλιου Φωτεινόπουλου

Είμαστε όλοι μετανάστες

Της Νίνας Γεωργιάδου

Αν ένας σεισμός στην Τασμανία κρατούσε 300 ανθρώπους εγκλωβισμένους σε ερείπια, αναγκαία και ανθρώπινα η ΕΜΑΚ μαζί με εθελοντές διασώστες θα ήταν από την πρώτη στιγμή παρόντες στην προσπάθεια για απεγκλωβισμό. Αν 100 ναυαγοί πάλευαν μεσοπέλαγα για τη ζωή τους, εναέριες και θαλάσσιες δυνάμεις, αναγκαία και ανθρώπινα, θα είχαν σπεύσει για τη διάσωσή τους. Αν δέκα εκδρομείς σε χιονοδρομικό κέντρο αποκλείονταν από αιφνίδιες χιονοπτώσεις, οι κατάλληλες για τον απεγκλωβισμό δυνάμεις, σωστά και ανθρώπινα, θα βρισκόντουσαν σε συναγερμό. Αν έστω και ένας ορειβάτης στον Όλυμπο εγκλωβιζόταν σε μια χαράδρα, θα ενεργοποιούσε άμεσα τα ανθρώπινα αντανακλαστικά για τον εντοπισμό και τη διάσωσή του.

Η αρχαία σκουριά

Αποσπάσματα από το ομώνυμο βιβλίο της Μάρως Δούκα


Κι εγώ που θ’ αντιστέκομαι στα συνθήματα και στους εύκολους μελλοντισμούς, εγώ επίσης θα τους ανακινώ δακρύβρεχτους μέσα μου, επειδή αδύνατο να ξεχάσω πάνω στον πάγκο ένα παιδί γεμάτο αίματα στο στήθος. Το κοιτάζαμε και δεν ξέραμε πώς να το βοηθήσουμε. Αυτό γελούσε και μας έδινε κουράγιο κι εμείς κοιτάζαμε τους κόκκινους λεκέδες σαν υπνωτισμένοι. Το δέναν να σταματήσει η αιμορραγία κι αλλού ζουλούσαν τα τραύματα κι έβγαιναν αφροί. Έβλεπα το συνάδελφο δίπλα μου που έχωνε στις πληγές τα χέρια του. Το αίμα με τύφλωνε. Με το πρόσχημα ότι λιποθυμώ, βγήκα απ’ την αίθουσα όπου είχαμε στήσει το πρόχειρο ιατρείο. Έτρεξα στην καγκελόπορτα. Το θωρακισμένο της Αστυνομίας έριχνε από την Γ΄ Σεπτεμβρίου. Σκορπισμένοι εδώ κι εκεί έξω στο δρόμο, όσοι απόμεναν, σύναζαν τ’ αποκαΐδια. Είχαν φτάσει κι έσβηναν με τα ούρα τους τις φωτιές που άναβαν για να καίνε τ’ αέρια. Απ’ τα κάγκελα τους δίναν μπαμπάκι, βαζελίνη, νερό. Κάθε τόσο: Μπράβο αγωνιστές, μπράβο ήρωες του ’21. Πλάι μου έστεκε ένας που φώναζε κι επευφημούσε τους απ’ έξω, μου φάνηκε πως τ’ αντιμετώπιζε σαν καθήκον να κρατά με τα μεγάλα λόγια του συντροφιά σ’ όσους σταματούσαν μια στιγμή ν’ ανασάνουν κι ύστερα ξανάτρεχαν μες στη φωτιά, στα σκοτεινά – ήταν ένα θέαμα που έλεγα καλύτερα να πεθάνω τώρα. Στων πολλών το θάνατο, θάνατος δε λογάται· κι ήθελα να πεθάνω με τους διακόσιους εδώ απ’ έξω. Κι ευγνωμονούσα την τύχη μου που έγινα αριστερή. [...]

Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός;

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
Υπάρχει εναλλακτική πρόταση στον Καλλικράτη κι αν δεν συζητήσουμε γι’ αυτήν προεκλογικά, δεν θα συζητήσουμε ποτέ.


Εντάξει: ζητώντας «δημοψήφισμα» υπέρ του Καλλικράτη, ο Παπανδρέου δικαιώνει άθελά του όσους πιστεύουμε πως το αυτοδιοικητικό είναι και αυτό πολιτικό - ότι η κρίση, ο Καλλικράτης και το Μνημόνιο προφανώς επηρεάζουν τις τοπικές υποθέσεις, άρα και την ψήφο.

Είμαι, ωστόσο, της γνώμης ότι το πραγματικό δίλημμα για τις εκλογές δεν είναι «από ’δώ όσοι λέμε για τον Καλλικράτη και την κεντρική πολιτική, από ‘κεί όσοι συζητάνε για πρόσωπα και έργα στη γειτονιά». Προσπαθώ να πω πως, ό,τι και να λένε τα «πρόσωπα», αλώβητος Καλλικράτης και «έργα» δεν πάνε μαζί. Πραγματικό δίλημμα, κατά τη γνώμη μου (πραγματικό, με την έννοια ότι γι’ αυτό αξίζει να τσακωθούμε προεκλογικά) είναι το «Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός».