Φτώχεια στα χρώματα της πόλης.

της Μαριάνας Τζιαντζή 

«Με γυροφέρνει μια ίωση» λέμε όταν δεν είμαστε ούτε τελείως καλά ούτε τελείως άρρωστοι. Εδώ και δύο χρόνια την Ελλάδα γυροφέρνει μια νέου τύπου ίωση, μια νέου τύπου φτώχεια που τα σημάδια της γίνονται όλο και πιο εμφανή. Με αφορμή ορισμένα από αυτά τα σημάδια, όπως η μετανάστευση των νέων ή τα μικροσυσσίτια στα σχολεία, κάποιοι μιλούν για επιστροφή στη δεκαετία του ’50 ή στις αρχές του ’60 - αν και οι διαφορές ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα είναι πολύ πιο κραυγαλέες από τις ομοιότητες.

Tα συσσίτια είναι σικ.

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Κάποτε πολλοί αγόραζαν το Αθηνόραμα ή έπαιρναν κάποιο έντυπο της κατηγορίας«free press» για να δουν σε ποιον κινηματογράφο ή ποια ταβέρνα θα πήγαιναν. Σήμερα πολλοί θα έπαιρναν το «Syssitio press» για να δουν ποια ενορία, ποιο κέντρο αστέγων, ποιος δήμος μοιράζει ζεστό φαγητό, τρόφιμα, ρούχα ή φάρμακα. Η εκκλησία, που δεν διαθέτει ούτε ένα τετραγωνικό εκατοστό από την τεράστια ακίνητη περιουσία της για τους φτωχούς, πρωτοστατεί στη διοργάνωση συσσιτίων, συχνά και με τη βοήθεια αλυσίδων σούπερ μάρκετ και μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου.

Οι τρεις μάγοι με τα δάνεια.

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Και αν ο Χριστός γεννιόταν σήμερα ;

Γιορτινές μέρες, τα παραμύθια έχουν τη θέση τους, ας αναρωτηθούμε λοιπόν τι θα συνέβαινε αν ο Χριστός ερχόταν στον κόσμο όχι στα χρόνια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αλλά στη σημερινή Ελλάδα της τρόικας και της κυβέρνησης που μόνη της, μέσω των βουλευτών των τριών κομμάτων, ψήφισε τον εαυτό της.

Μικρογεύματα και μικρομπαλώματα.

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Δεν είναι κολατσιό, δεν είναι δεκατιανό. Δεν είναι εορταστικό «γεύμα αγάπης» και, προπαντός, δεν είναι συσσίτιο. Θα το λέμε «μικρογεύμα», όπως λέμε μικροσυσκευές, μικρομεσαίοι, μικρομεσαίωνας.

Ανάπηρη Δημοκρατία.

ΜΑΤ από τη μια, ΑμεΑ από την άλλη.
(Φωτ.: Γιάννης Μπεχράκης, Reuters)

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Μια ασυνήθιστη συγκέντρωση και πορεία έγινε την περασμένη Τρίτη στην Αθήνα. Κάποιοι διαδηλωτές δεν μπορούσαν να φωνάξουν συνθήματα, άλλοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν και κάποιοι άλλοι δεν μπορούσαν να δουν. Όχι επειδή τούς τύφλωναν τα δακρυγόνα και οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και τους παρέλυαν τα χημικά, αλλά γιατί πολλοί από αυτούς είναι κωφάλαλοι, παραπληγικοί, τυφλοί. Ήταν μια πολύ μεγάλη και μαχητική εκδήλωση διαμαρτυρίας των ΑμεΑ, των ατόμων με ειδικές ανάγκες, που δοκιμάζονται σκληρά αυτές τις άγριες μέρες.

Η σημαία και τα κοράκια.

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Μαύρη κωμωδία θύμιζαν τα όσα ξετυλίχτηκαν φέτος στις 17 Νοέμβρη, με την αγωνιώδη προσπάθεια των ανδρών της φοιτητικής νεολαίας του ΠΑΣΟΚ να τεθούν επικεφαλής της πορείας του Πολυτεχνείου υπό την προστασία δεκάδων ανδρών των ΜΑΤ.

Η δημοκρατία του φόβου.

Tης Mαριάννας Tζιαντζή

«Θαρρεί κανείς πως μια βόμβα νετρονίου έχει παντού πλήξει τη δημοκρατία. Οι δομές της παραμένουν άθικτες, αλλά η ζωή μέσα τους έχει στεγνώσει. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία ευρωπαϊκή χώρα όπου μπορεί κανείς να διαλέξει πραγματικά ανάμεσα στην πολιτική του κυβερνώντος κόμματος και εκείνην της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα μεγάλα ζητήματα σπάνια συζητιούνται στη Βουλή... το μόνο που μένει είναι η φλυαρία και η πόζα».

Μόδα και οι λιποθυμίες;

Της Μαριάννας Τζιαντζή

«Φέρτε μου έναν νεκρό από το νέφος». Έτσι απάντησε το 1977 ο τότε υπουργός Προεδρίας σε εκείνους που υποστήριζαν ότι το νέφος σκοτώνει.

Φέρτε μου έναν μαθητή λιπόθυμο από ασιτία, μοιάζει να λέει σήμερα η κυρία Διαμαντοπούλου, αφού το υπουργείο Παιδείας, με ανακοίνωσή του, χαρακτηρίζει «λαϊκίστικη προπαγάνδα» τις καταγγελίες των εκπαιδευτικών για κρούσματα λιποθυμιών παιδιών στα σχολεία.