Αγορά χρόνου, όχι λύσης

Tου Σταύρου Λυγερού

Ο ελληνικός λαός έχει για τα καλά εισέλθει στον δρόμο που επέλεξαν γι’ αυτόν, αφενός η τρόικα κι αφετέρου η άρχουσα τάξη. Είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Εάν το νέο πρόγραμμα αποτύχει, η Ελλάδα θα καταστεί για δεκαετίες έρμαιο των δανειστών της. Μπορεί η κυβέρνηση Παπαδήμου να μην το λέει, αλλά η χώρα έχει παραιτηθεί από την ασυλία που –σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο– απολαμβάνει κάθε κυρίαρχο κράτος έναντι όσων κατέχουν ομόλογα. Με άλλα λόγια, το ελληνικό χρέος είναι πια καθ’ ολοκληρίαν ουσιαστικά ενυπόθηκο.

Έλληνες εξωτερικού.

του Παντελή Μπουκάλα

Ούτε να υπερτιμήσουμε τις διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις του κόσμου υπό το σύνθημα «Είμαστε όλοι Ελληνες» δικαιούμαστε ούτε να τις υποτιμήσουμε. Δεν πρόκειται πάντως για ένα νέο κύμα φιλελληνισμού, έτσι όπως μάθαμε να τον εννοούμε παιδιόθεν δασκαλεμένοι, δηλαδή, σαν αποδοχή από την οικουμένη του χρέους της απέναντι της Ελλάδας - ένα χρέος που μέσα στον εθνικό ναρκισσισμό μας το θεωρούμε εσαεί ανεξόφλητο.

Το «φαινόμενο της πεταλούδας» και τα τείχη...

Της Ζέζας Ζήκου

Στη Φύση, καθετί που συμβαίνει έχει επιπτώσεις, κάτι που είναι γνωστό ως «φαινόμενο της πεταλούδας». Επιπτώσεις όχι κατ’ ανάγκη συμμετρικές. Ο διπλασιασμός, π.χ., του διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπουμε στην ατμόσφαιρα υπερδιπλασιάζει τα προβλήματα για την κοινωνία. Και η τοξικότητα, π.χ., των Μνημονίων γκρεμίζει τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Συνειδητοποιώντας το, ορθώς πρέπει οι πολίτες να ανησυχούν τόσο για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου όσο και για τις παρενέργειες του Μνημονίου.

Αλληλέγγυοι και αποδιοπομπαίοι.

Του Νίκου Κωνσταντάρα
Ίσως τώρα που πιστεύουν ότι θωράκισαν τις οικονομίες τους ενώπιον του ενδεχομένου μιας ελληνικής χρεοκοπίας, οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα έπρεπε να φοβούνται ακόμη περισσότερο. Τώρα διαπιστώνουν ότι το βαθύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και ότι αυτό ευθύνεται για το οικονομικό αδιέξοδο. Πιστεύοντας ότι απομόνωσαν την Ελλάδα αρκετά ώστε να μην κινδυνεύουν από οικονομικής σκοπιάς, κάποιες χώρες αισθάνονται αρκετά ασφαλείς ώστε να ερωτοτροπούν με την ιδέα να αφήσουν την Ελλάδα στην τύχη της, χωρίς να της δώσουν νέο δάνειο που θα αποτρέψει τη χρεοκοπία.

Πολιτική κατάρρευση, κοινωνική ρηγμάτωση.

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Πιστεύουμε ότι κάθε ψήφιση Μνημονίου, Μεσοπρόθεσμου κ. λπ. είναι ιστορική και κορυφαία στιγμή, τελική. Δεν είναι. Πάντα υπάρχει μία ακόμη πιο ιστορική και κορυφαία ψήφιση, ενός ακόμη πιο ιστορικού νόμου, που θαμπώνει περαιτέρω το παρόν και δεσμεύει ακόμη περισσότερο μέλλον για τις επερχόμενες γενιές. Τέτοια ήταν η χθεσινή νύχτα. Κορυφαία στιγμή, έως ότου έρθει μια άλλη.

Το ευφρόσυνο χρέος.

Τoυ Νίκου Γ. Ξυδάκη

Ας το πάρουμε απόφαση: πτωχεύσαμε. Η Ελλάδα πτώχευσε ως κράτος και μαζί της και οι Ελληνες. Το φοβόμασταν, το ξορκίζαμε, κλείσαμε τα μάτια, αλλά συνέβη.

Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν θα είναι η τελευταία. Κι όλοι πια γνωρίζουμε ότι τα ερχόμενα πολλά χρόνια θα είναι δύσκολα, έτσι που ούτε τα είχαμε διανοηθεί.

Το θέμα είναι τώρα τι λες. Τι κάνουμε τώρα, μετά την πτώχευση:Έχουμε στόχο; Έχουμε όραμα; Κι έχουμε σχέδιο; Αν είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν έχουμε, ή έχουμε ελάχιστα. Από τις πρώτες ώρες της οδυνηρής συνειδητοποίησης έως σήμερα, δεν υπήρξε αυτόχθον πρωτογενές σχέδιο διάσωσης της χώρας, χτισμένο σε δικές μας ιδέες και στηριζόμενο σε δικές μας δυνάμεις.

Μη μιλάς... μη ρωτάς... «διεσώθη» η Ελλάς.

Της Ζέζας Ζήκου
Και, ω του θαύματος, από εκεί που θα κατέβαζε ρολά η χώρα, με σύνεση η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι τρεις αρχηγοί συμφώνησαν με την τρόικα για τους όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Το αντάλλαγμα, βέβαια, για τη νέα διάσωση είναι τα σκληρά και επώδυνα (για τους πολλούς, πάντοτε) μέτρα που αφορούν αποκλειστικά μισθούς και συντάξεις εργασιακού μεσαίωνα. Oντως, σαν ανέκδοτο ακούγεται, αλλά μας γλίτωσαν από τη χρεοκοπία λένε... Αδιαφορώ για το τι λέει ο καθείς, όμως από την κοινωνία θα κριθεί η επόμενη ημέρα της Ελλάδας του νέου Μνημονίου.

H NEMEΣIΣ της κοινωνίας...

Της Ζέζας Ζήκου

Η αντίδραση της κοινωνίας φαίνεται να περιφρονεί εκείνους που την εξαπάτησαν. Όταν ο πολιτικός λόγος εξαπατά, δεν είναι δυνατόν να παραγνωριστεί. Θα έλθει η στιγμή που η κοινωνία θα σε τιμωρήσει. H τέως κυβέρνηση Παπανδρέου κληροδότησε βαθιές ρωγμές στην κοινωνία και την «υποθηκευμένη» οικονομία. Το οικονομικό μέλλον της χώρας έχει διαβρωθεί από το εφιαλτικό χρέος, που έχει επιδεινωθεί από τη συνταγή του Μνημονίου (ή από τη μη εφαρμογή της).

Μετά την καταστροφή, η αναγέννηση.

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη

Όπως και να παρουσιαστούν στον ελληνικό λαό τα αποτελέσματα του νέου Μνημονίου, η πραγματικότητα δεν αλλάζει: η χώρα έχει εισέλθει σε νέα ιστορική φάση, κατά την οποία η οικονομική υποδούλωση στους δανειστές συνεπιφέρει, εκτός από πολιτικές εξαρτήσεις, πτώση του βιοτικού επιπέδου και συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Μερκοζί: Τώρα «οχυρώνονται» για στάση πληρωμών της Ελλάδας!

Της Ζέζας Ζήκου

Να κατατίθενται σε δεσμευμένο λογαριασμό οι τόκοι για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους πρότειναν χθες, στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν η καγκελάριος της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Τι να πει κανείς... Οταν η φράου Μέρκελ και ο πρόεδρος Σαρκοζί ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς τη μελλοντική αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει τους πιστωτές της με συνέπεια να κηρύξει στάση πληρωμών, προεξοφλούν την πτώχευση.

Π. Κρούγκμαν:«Το σενάριο της τρόικας για Ελλάδα δεν θα λειτουργήσει»

«Η Ελλάδα ωθείται σε καταστροφικά επίπεδα λιτότητας», πιστεύει ο νομπελίστας καθηγητής οικονομικών.

«Αδιανόητη» θεωρεί την επίτευξη του νέου σεναρίου της τρόικας για την ελληνική οικονομία ο διεθνούς φήμης καθηγητής οικονομικών, Πολ Κρούγκμαν, σε σημερινό του σύντομο άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της αμερικανικής εφημερίδας New York Times.

Τράπεζες ανέτοιμες για... «ζωντανές διαθήκες»

Της Ζέζας Ζήκου

«Δεν πρόκειται να δεχθώ η κεφαλαιακή ενίσχυση των ελληνικών τραπεζών να γίνει χωρίς την έκδοση κοινών μετοχών υπέρ του Δημοσίου», δήλωσε με πατριωτικόν ύφος ο Παπανδρέου. Και γέλασε το παρδαλό κατσίκι καθώς την περίπτωση αυτή που ουσιαστικά οδηγεί στην κρατικοποίησή τους, την έχει αποκηρύξει κατηγορηματικά η τρόικα, προτείνοντας η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να γίνει με κοινές άνευ ψήφου, ενώ κερδίζει έδαφος η επιλογή των μετατρέψιμων ομολόγων.

Πότε ανασταίνονται νεκροί.

Tου Χρήστου Γιανναρά

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

Πολιτική χρεοκοπία.

Τoυ Νίκου Γ. Ξυδάκη 
Το «κούρεμα» του χρέους και το Μνημόνιο ΙΙ αποτελούν το δεύτερο μεγάλο ορόσημο μετά το Μνημόνιο της άνοιξης 2010. Η Ελλάδα διανύει πλέον μια ιστορική φάση δυσχέρειας και πόνου, από την οποία είναι άγνωστο πότε και πώς θα βγει. Τα αίτια της πτώσης βρίσκονται εγκυστωμένα στις παρελθούσες φάσεις διακυβέρνησης της χώρας, ενισχυμένα από τις ευρωπαϊκές παθογένειες και τη διεθνή συγκυρία· κι είναι χρήσιμο να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, παρότι δεν προσφέρουν καμία άμεση ανακούφιση.

Η δική μας, αληθινή Ελλάδα.

Του Ν. Σ. Χριστοδουλάκη*
Ήταν Παρασκευή και 13. Ιανουάριος του 2012. Ολοι μαζί, στοιβαγμένοι σε μια αίθουσα, ξεκινήσαμε μετ' εμποδίων την παράδοση του μαθήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Βλέπετε, ο σύλλογος των φοιτητών, δηλαδή οι κομματικοί εγκάθετοι, μας είχαν πετάξει έξω από το αμφιθέατρο, χωρίς να μας ρωτήσουν. Επρεπε, λέει, να κάνουν συνέλευση προκειμένου να προετοιμαστούν για την παναττική απεργία της 17ης Ιανουαρίου και φυσικά βρήκαν να την κάνουν την ώρα των μαθημάτων. Δημοκρατικές διαδικασίες.

Εθνική κυριαρχία σε μια χρεοκοπημένη χώρα.

Του Λουκά Τσούκαλη *
  Πολλοί αγωνιούν προ του φάσματος μιας ασύντακτης χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και μιας πιθανής πλέον εξόδου από το ευρώ. Αλλοι αγανακτούν για τις συνεχείς παρεμβάσεις των ξένων, συχνά ωμές και απροκάλυπτες, στα εσωτερικά της χώρας, την απώλεια εθνικής κυριαρχίας αλλά και τον εξευτελισμό που υφιστάμεθα συλλογικά ως πολίτες της Ελλάδας. Βεβαίως, υπάρχει και η κατηγορία εκείνων που ανησυχούν έντονα για τη λειτουργία των δημοκρατικών μας θεσμών σε αυτήν τη βαθιά κρίση που πλήττει τη χώρα. Εχουν όλοι δίκιο, αν και συνήθως δυσκολεύονται να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα.

Η «αγέλη των λύκων» σουλατσάρει στην Αθήνα...

Της Ζέζας Ζήκου

Η αγωνία για τις αποφάσεις από τις πυρετώδεις διαβουλεύσεις για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους (PSI) ξεπερνά πλέον το ποσοστό του «κουρέματος». Θα είναι οι βαρύτατες συνέπειες από το μεγάλο «κούρεμα» στη ζωή μας που μας περιμένουν, καθώς και οι δυσμενείς επιπτώσεις στο κύρος της χώρας. Η Ελλάδα ως χώρα και οι Ελληνες φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις θα αγωνίζονται τα επόμενα 10-20 χρόνια να αποβάλουν το στίγμα της αφερεγγυότητας.

Η μεσαία τάξη απειλείται με εξαφάνιση.

Tου David Ignatius* 
Η δημοσίευση κειμένου με τίτλο «Το μέλλον της Ιστορίας» από τον άνθρωπο, ο οποίος το 1989 –εποχή κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και θριάμβου της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς– προανήγγειλε το «Τέλος της Ιστορίας», αποτελεί σημάδι των καιρών.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...

της Ζέζας Ζήκου

Στην Αργεντινή λένε ότι «υπάρχουν δύο τύποι τρελών: οι τρελοί που δανείζουν και οι θεότρελοι που τους ξεπληρώνουν». Στην Ελλάδα θεωρούν ότι οι θεότρελοι δεν θα πρέπει να είμαστε εμείς, αφού υπάρχουν οι Γερμανοί. Οι Ελληνες που είχαν πριν από την κρίση κατακτήσει υψηλό βιοτικό επίπεδο είναι σήμερα οι πιο χρεωμένοι. Αυτό που πριν από την κρίση έμοιαζε με «δημιουργία πλούτου» αποδείχθηκε κατόπιν ότι δεν ήταν παρά δημιουργία χρέους.

Το δίχτυ ήταν τρύπιο, το λίπος κάηκε.

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη

Το δριμύ ψύχος του Ιανουαρίου 2012 αποκαλύπτει πελώριες τις τρύπες στο δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Οι επείγουσες εκκλήσεις για ρούχα, κουβέρτες και υπνόσακους από τις οργανώσεις αλληλεγγύης για άστεγους, άνεργους και εν γένει αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας πυκνώνουν. Σε αρκετούς ναούς οι ιερείς αναπέμπουν ευχές υπέρ ανέργων και ξενιτεμένων. Στα ενοριακά και συνοικιακά συσσίτια βρίσκουν ζεστό καταφύγιο και παρηγοριά μοναχικοί συνταξιούχοι, εξουθενωμένοι μεσήλικες, αξιοπρεπείς νοικοκυραίοι που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα. Συχνά ταξιδεύουν πολλά χιλιόμετρα από τη γειτονιά τους και καταφεύγουν σε συσσίτια απομακρυσμένα, στην άλλη άκρη της μεγαλούπολης, για να απαλύνουν την πολλαπλή απορία τους και την ντροπή για την ανημπόρια.